Patrick’s weblog
Uw gastheer op deze weblog: Patrick, dertiger, werkzaam als ICT-er in de containers, woonachtig in het westen maar geboren en getogen in Groningen. Op deze log lees je – tja – van alles…

Vandaag in het nieuws: kinderboekenschrijver Paul Biegel is overleden. En daar werd ik even stil van.

Want vroeger was ik een enorme fan van zijn boeken. Nog wel eigenlijk, alhoewel ik ze toch al heel lang niet meer gelezen heb. Elk jaar rond kinderboekenweek kwam er een nieuw boek van hem uit. En elk jaar hield een boekhandel in de Oude Ebbingestraat in Groningen een exemplaar voor mij achter. Zodat ik het als mijn jaarlijkse kinderboekenweek-cadeautje van mijn ouders kon krijgen.

Ik heb hem ooit ook eens ontmoet. Op 10 oktober 1978 kwam Paul Biegel op de Albertine Agnesschool in het kader van de kinderboekenweek. Toch wel nerveus was ik, verkleed als de Rover Hoepsika, de held uit mijn favoriete Paul Biegel-boek, daar bij. Hij heeft mijn exemplaar van De Rover Hoepsika zelfs gesigneerd.

Ik had destijds bijna al zijn boeken. Las ze regelmatig weer. En eerlijk gezegd heb ik er wel zin in om er weer es eentje te lezen.

Bedankt Paul Biegel. Bedankt voor die fijne boeken.

Wat me hier op valt, is hoeveel tegenstellingen er zijn.

In het centrum wisselen hypermoderne torenflats met veel spiegeglas en aparte architectuur en oude "oostblok-flats" elkaar af. Op een paar vierkante kilometer vind je beide uitersten.

In het verkeer rijden ze als gekken. Veel te snel, overal van links naar rechts schietend. Maar daarentegen laten ze elkaar wel normaal invoegen, wordt er nauwelijks getoeterd of gebaren gemaakt. En als je iemand voor laat gaan, wat veel gebeurt, dan bedankt diegene je vrijwel altijd door even de alarmlichten aan te doen.

Stokoude auto’s, compleet met rookwolk uit de uitlaat, rijden tussen de laatste modellen van BMW, Audi en Mercedes. Veel import-autos overigens. Vier jaar geleden zijn ze namelijk overgegaan van een zwart nummerbord met witte letters, naar een wit nummerbord met zwarte letters. De auto’s met een zwart nummerbord zijn dus ouder dan vier jaar. Maar ook: alle oude – herkenbaar aan het mdel – auto’s met een wit nummerbord zijn dus geimporteerd als tweedehandsje uit het buitenland, waaronder uit Nederland.

Het aantal auto’s in Polen is de laatste jaren explosief toegenomen. Zo erg, dat er in Warshau een flink parkeerprobleem is in de woonwijken. Er is domweg geen plek voor alle auto’s van de bewoners, dus wordt overal en nergens geparkeerd zoals op stoepen.

Gisteravond, na de eerste werkdag hier, de stad in geweest. Met de taxi naar de oude binnenstad van Warshau gereden. De prijs van de taxi viel alleszins mee, ruim 10 km en 45 minuten gereden en toch slechts 35 zlotti (minder dan 10 euro).

In de oude binnenstand rondgekeken. Het was helaas al wel donker en toch ook wel koud, dus vrij snel een restaurantje ingedoken. Was rustig. Erg rustig. En ze zetten elke gast ook nog in een kamertje apart dus echt supergezellig was het niet. Maar maandagavond is ook niet echt een gebruikelijke avond om uit eten te gaan.

Toen vanaf de oude binnenstad naar de nieuwe binnenstad gelopen. Daar had ik een mooie toren gezien, een souvenirtje uit de Stalinistische tijd:

Toen weer een taxi naar het hotel gepakt. Daarbij redelijk genaaid volgens mij, want dat kostte me ineens bijna 100 zlotti. Voortaan dus even wat meer uitkijken in welke taxi ik stap!

Een eerste dag in een vreemd land, dan vallen je allemaal dingen op. Dingen die je na een paar dagen misschien al normaal vindt, dus laat ik ze meteen even vermelden.

Voetgangers op de weg! De weg van Warshau naar kantoor is een vierbaansweg. Op een strook langs de weg lopen voetgangers, slechts gescheiden van het verkeer door een witte streep. En, althans volgens mijn chauffeur, het is een sport hier om je _niet_ aan de snelheidsregels te houden. Relaxed… (NOT)

Mooie huizen en krotten wisselen elkaar af. Zo zie je een dichtgetimmerde houten bouwval, met 10 meter daarnaast een ogenschijnlijk gloednieuwe villa.

Vreemde kavels. In Nederland hebben we natuurlijk ruimtegebrek, dus de kavels waarop huizen worden gebouwd worden netjes uitgemeten. Hier zijn de kavels schots en scheef. Alsof je een rechthoekig stukje grond op de kaart aftekent en daar een huis in zet. Dus niet netjes naast een andere kavel, of zelfs enigszins parallel. Echt schots en scheef.

Slechte wegen. De wegen zijn flink hobbel-de-bobbel met veel gaten erin. Desondanks wordt er flink gejakkerd.

Ziehier de zon zoals hij me vanmorgen begroette. Een klein straaltje boven de horizon als het begin van een nieuwe dag. En wat voor dag: mijn eerste dag in Warshau, Polen.

Afgelopen donderdag, tegen het einde van de middag, vroeg mijn baas me of ik volgende week (nu dus) een paar dagen naar Polen wilde. Allemaal wel kort dag, maar wel erg leuk!

Gisteravond dus door mijn lief naar het vliegtuig gebracht. Al eerder heb ik haar zo weggebracht, deze keer waren de rollen omgedraaid. Na een goede vlucht aangekomen in Warshau, waar ik in een hotel pal tegenover de aankomsthal van het vliegveld zit. Echt relaxed, de hal uit lopen en je staat zo’n beetje in de lobby van het hotel.

Gisteravond nog even een biertje in de bar gedronken, en vanmorgen om 8 uur door een collega opgehaald. Kantoor is namelijk een kilometer of 40 buiten de stad bij een distributiecentrum.

En daar zit ik nu de dingen uit te werken die ik vandaag allemaal heb gehoord. Ik wil vanavond de stad in, eens kijken in het oude centrum van Warshau. Het hotel is – en dat is dan een nadeeltje – niet echt in het centrum dus ik zal even moeten reizen om echt in de stad te komen. Ben wel benieuwd!

Met dank aan een onbekende bezoeker is het mysterie van de "sticker op de auto" opgelost. Het is inderdaad het Duitse Waddeneiland Sylt!

De gele lijn rechts op de foto is de grens tussen Duitsland (onder) en Denemarken (boven).

Links op de foto zie je nog net noord-oost Nederland.

Een waterige bak choco is niet lekker, je moet toch het gevoel hebben dat je wat drinkt. Maar je kunt natuurlijk ook overdrijven; zoals de automaat hier op kantoor bijvoorbeeld..

Op vakantie deze zomer reden we (in de file) op een gegeven moment achter een auto met achterop een sticker. Die sticker zal ongetwijfeld iets betekenen of voorstellen maar wat? Wij kwamen er niet uit. Iemand van jullie misschien?

Sinds een tijdje wordt op de hectometerpaaltjes langs de weg aangegeven op welke kant van de weg je je bevindt. Mensen gebruiken namelijk steeds vaker de mobiele telefoon als ze pech hebben en dan loop je kans dat de Wegenwacht dolenthousiast op de verkeerde weghelft op zoek gaat naar zijn klantjes.

Prima zaak. Maar… waarom wordt daarbij eigenlijk "Re" voor "rechts" gebruikt, en "Li" voor "Links"? Waarom niet gewoon "R" en "L"? Er zal vast wel een reden voor zijn… Maar welke?